--                         

Ik heb een geheim. Ik draag het met me mee, ingepakt met mijn lichaam eromheen. Niemand kent het, niemand die het weet. Ik heb een geheim, gedragen door mijn voeten die mij meenemen. Zij brengen mij overal; Naar het zand, op het gras, staand in de oceaan, in wateren, door de heiden, over verschillende stenen, zij nemen mij mee. Zij laten mij de wereld zien. Zij weten wie ik ben, wat ik wil, waar ik eindig.

Zij hebben van alles meegemaakt, net als ik. Zij hebben mij overal naartoe gebracht, zij brachten mij omhoog net zoals zij mij omlaag brachten. De plekken waar ik ben geweest, daar waar mijn voeten hebben gestaan. Mijn voeten dragen mij, af en toe beschermd, af en toe bloot en onbewaakt.

  

Blote voeten op het zand, lopend, afdrukken achterlatend. Zij worden vervaagd door het water wat het strand overspoeld, achter mij, en loop door.

Blote voeten, vochtig van het gras in de ochtend, lopend door het veld. Het gras wat kriebelt aan mijn tenen, een fris en helend gevoel.

De heiden staan in bloei, voeten die springen om het paarse te ontwijken, een moeilijke opgave. Het prikkelt, een raar gevoel onder mijn voeten.

Het regent buiten, het stort vanuit de wolken, en loop over de straat, met mijn voeten dansend door de plassen, genietend van het wondermooie hier op aard.

Verschillende schoenen die mijn voeten gedragen hebben liggen slordig in mijn kast. Zij doen mij denken aan het verhaal waaraan ze verbonden zijn. Mijn schoenen hebben herinneringen, nu liggen ze daar, zodat ik erna kijken kan en zij kunnen rusten. Niemand hoeft alles te weten, wat welke schoen heeft meegemaakt.  Af en toe deel ik kleine herinneringen, zoals toen ik dat ene cadeautje op een koude ochtend in mijn kleinste schoentje vond, of die ene keer dat het in de kamer stond, omdat het er te groot voor was.

Degene die bij mij waren toen ik vermoeid naar huis kwam gerend, in elkaar stortte van tranen die stroomde vanuit mijn ogen, neervielen op de grond, langs mijn wangen naar beneden gleden,  mijn schoenen uitschopte, afdankte en wegrende.

Het paar dat zich kan herinneren toen ik  niet meer kon stoppen met lachen, zij mijn voeten lieten dansen in de buitenlucht totdat zij vermoeid thuiskwamen van geluk.

Dat ene paar die zich lekker warm om mijn voeten sloten, of diegene die ik niet kon laten liggen, daar waar zij werden tentoongesteld. Zij lieten zich verrassen, naar waar mijn voeten hen brengen zal, ver weg zoals ook dichtbij. Zodat ook zij hun verhaal konden schrijven, zoals ik nu schrijf met woorden. Zij schrijven met stappen, afdrukken achterlatend, ook al worden zij vervaagd, zij worden onthouden als een verhaal, diep in mijn herinneringen, als geheim staan geschreven, veilig opgeborgen, waar ik ze nooit vergeten zal.

 

Mijn voeten dragen mij, zij dragen mijn verhaal, af en toe beschermd, af en toe bloot en onbewaakt.

*Geschreven door mij in 2012, 18jaar